dinsdag 29 april 2014

Mop

In een zeker dorpje stond een grote echoput.  Het was een van de attracties van het dorp: zowel dorpelingen als reizigers gingen er naartoe om een wens te doen, en natuurlijk om de echo van hun stem te horen.
Op een dag, echter, kwam een stelletje dorpelingen de burgermeester halen.  "Meneer de burgermeester," zeiden ze, "er is iets mis met onze echoput!"  De goede burgervader vroeg wat er aan de hand was, en de dorpelingen namen hem mee naar de put.
"Nou, wat is er aan de hand?" vroeg hij.
"Moet u horen!" zei een van hen, en liep naar de put toe.  "A!" riep hij, en de put riep: "A!"
"Dat is toch normaal?" zei de burgermeester.
"Nee, ik was nog niet klaar.  Moet u nu horen!"  Hij riep: "B!" en de put riep: "Bes!"
"Dat is wel heel raar," beaamde de burgermeester.
"Ja, en dat is nog niet alles!" zei de man.  "E!" riep hij, en de put riep: "Es!"
De burgermeester besefte natuurlijk dat een slecht functionerende wensput wellicht slecht zou zijn voor de zaken, en dus liet hij de dirigent van het dorpsorkest oproepen.  Die had immers verstand van geluid.  De dorpelingen herhaalden hun demonstratie voor de dirigent, die aandachtig toekeek en luisterde.
Toen ze klaar waren, stond hij op.  "Ik heb al een vermoeden wat er aan de hand is," zei hij, "maar ik moet het wel controleren.  Haal een sterk touw en een lantaarn voor mij."
Zo gezegd, zo gedaan.  Toen de spullen waren aangekomen, liet de dirigent de dorpelingen hem aan het touw naar beneden laten zakken.  Toen hij eenmaal beneden was, riep de burgermeester achter hem aan: "Heeft u al iets gevonden?"
"Jazeker!" riep de dirigent, "precies wat ik dacht!  Twee mollen!"



~ Marijn

maandag 28 april 2014

Wiskunstig


Dit is wat Edric je mee wilde geven :)

Piano Girl

Hee Ems!

Kijk eens wat ik vond in de oude-herinneringen-doos genaamd mijn oude iPod! Jaja, het zijn wij, die een falende, maar toch prachtige cover doen van the piano man! Billie zou trots op ons zijn ^^ Intussen dwalen mijn gedachten af naar de goeie ouwe onbezorgde tijd op het revius, waar alles voor je geregeld werd en je alleen maar hoefde te doen wat anderen zeiden. Iedereen was wel een beetje zenuwachtig over dat grote, enge leven na de examens, met verantwoordelijkheden enzo. Maar Emmy? Nee, Emmy lacht de wereld uit, gaat op reis, heeft waarschijnlijk zelfs een keer oprecht 'yolo' gezegd. Eerlijk gezegd kan ik gewoon niet bijhouden waar je allemaal bent. 

"Hee Em, hoe is het in Duitsland?" "Duitsland? Nee joh, ik ben in een Tibetaans klooster!" (Iets minder radicaal dan). 

Emmy, you're living the life!


Knuffel, Niek 




zondag 27 april 2014

De spermademonen

Een jaar ofzo geleden zat ik op facebook met Esther (V) te praten. Ze verveelde zich en vroem me haar te vermaken met een verhaal. En dat is wat ik deed.


(Ik heb alle ‘Lise zegt:’ weggehaald en een paar spelfouten verbeterd. Verder heb ik niks toegevoegd of veranderd.)
Friend
Ik verveeeeeeel me.
Vermaak me eens (:
Me
Okay
Er was eens een
Eenhoorn met buikpijn
Hij had daar chronisch last van
Dus toen hij op een morgen wakker werd en opeens geen pijn voelde en zijn magische buik, vroeg hij zich af wat er aan de hand was
Kwam het door de tovertastische sex die hij de avond daarvoor had gehad met de dochter van de bakker?
Hij besloot het te vragen aan het orakel Mimi
Mimi woonde in de fontein op het dorpsplein
Mimi had hem al vaker geholpen met prangende kwesties als de vraag of hij moest scheiden van zijn vrouw om verder te kunnen leven met het meisje met wie hij een buitenechtelijke relatie had,
namelijk de dochter van de slager
'Goedemorgen Mimi' hinnike hij, en zette zijn poten op de marmeren rand
'Salameh Drinuur Midruns Kaah Zeh Bud'
Fluisterde hij nu
De dieren om hem heen begonnen steeds langzamer te bewegen, tot ze helemaal stil stonden.
De wereld was om hem heen bevroren, alleen de fontein ruiste rustig door.
Een van de standbeelden, die van een naakte vrouw meet weelderige rondingen, begon te juist te bewegen
Langzaam kwamen haar melkwitte armen tot leven, de bloedrode lippen licht van elkaar, het goude haar golfde om haar gezicht
Nup (de eenhoorn) boog nederig zijn hoofd zodat ze zijn hoorn aan kon raken
Een rilling liep langs zijn ruggegraat naar beneden, recht naar zijn big long pink ding dong penis
Die schoot meteen in de houding. beschaamd keek hij naar het borrelende water
Mimi had het hem al zo vaak verteld, en nooit had hij het willen geloven
"Hrrrmmph' Hinnikte hij. 'Ik ben bereid te luisteren'
"Goed" klonk Mimi's zoete stem. "Het begon 2673 jaar geleden, toen je overgrootvader Nirum de 6e een affaire begon met de dochter van de schoenmaker."
"De schoenmaker was getrouwd met een zigeunereenhoorn, en het dorp was altijd bang voor haar geweest."
"Nirum had ruzie gehad met zijn vader, die beweerd had dat hij de familienaam had bevlekt door regenbogen van maar 27 kleuren te produceren."
"Hij wilde dat rechtzetten door te bewijzen dat hij een waardige eenhoorn was. Dus verleidde hij Zira, de dochter van de schoenmaker aan de overkant van de straat."
"De twee beleefden een geweldige nacht in de kwallenvelden net buiten het dorp. Jammergenoeg wilde Nirum té dapper zijn."
"Hij ging daarom niet voor de veilige 'achteringang', maar koos zonder nadenken de voordeur."
"En zoals te verwachten was na zo'n domme daad, klopte Zira een paar weken later op zijn raam: ze was zwanger."
"Zira's ouders waren natuurlijk woedend. Hun kleine meisje, zwanger?"
"Die zelfde nacht nog nam Zira's moeder een klein zakje met geheime kruiden mee de tuin in. Met een haar uit Nirum's staart knoopte ze het ondersteboven aan een tak van de droomboom."
"Daarna fluisterde ze een toverspreuk in de elfentaal en prikte met haar hoorn in haar pols."
"Een enkele druppel bloed landde op het zakje. Nu vloog ze drie rondjes om de boom en bedekte de boom onder een dikke laag regenboog."
"De volgende ochtend werd het dorp wakker onder een donkere hemel. Terwijl iedereen op het dorpsplein samenstroomde bij de fontein, vloog de schoenmakersvrouw naar het huis van de familie Nirum en goot de inhoud van het zakje in de ketel bloemetjesberei die boven het vuur hing op te warmen."
"Die zelfde dag nog verdween ze met haar man en dochter uit het dorp, en niemand heeft ooit nog wat van ze gehoord. Daarom draagt niemand in dit dorp nog schoenen"
"Mimi, wat heeft dit met mijn buikpijn te maken?" vroeg Nup
"Oh ja. Toen het dorpshoofd had besloten dat er geen reden tot onrust was, - donkere hemels komen nou eenmaal af en toe voor, zelfs in de wereld van de eenhoorns- ging iedereen weer terug naar huis. Nirum en zijn ouders en broers aten hun ontbijt, en gingen naar school."
"Die avond klaagden alle mannen in het Nirum-huishouden over buikpijn. De dokter werd erbij gehaald, maar hij kon niks ontdekken."
"Jij, Nup, stamt af van de Nirums"
De adem stokte in Nup's keel. Hij wist inderdaad dat ook zijn vader en opa last hadden gehad van buikpijn.
"Wat is er dan mis met ons?" vroeg Nup met trillende stem."
"De zigeunerheks..." zei Mimi met aanzwellende stem.
"Heeft demonen uit de dimensie van de mensen opgeroepen en ze aan jullie sperma gebonden."
"De enige manier om van je buikpijn af te komen is dus om geslachtsgemeenschap te hebben, vóórlangs, met alle risico's vandien."
"De buikpijn zal steeds heviger worden.."
"Hoe kan ik de vloek doorbreken? Mimi, je moet het me vertellen. Zeg me dat er een oplossing is!" smeekte Nup
"Je hebt twee mogelijkheden." Zei Mimi
Haar stem klonk vriendelijk, en Nup keek haar hoopvol aan
"Je kunt, zoals je grootvader en je vader, kiezen voor de makkelijke oplossing. Zodra de buikpijn ondraagelijk wordt, zoek je een meisje en verlicht je de pijn door je van een lading spermademomen te ontdoen."
"Of....."
Nup boog nog verder voorover om geen woord te missen
"Of je gaat op zoek naar het magische Huzagtelkruid"
"Als je dat vind, kun je mij verlossen uit deze aftandse fontein. Ik kan je verlossen van je spermademonen, maar niet zolang ik hier vastzit."
En dus vertrok Nup op een avontuurlijke reis naar het noorderlijkste puntje van zijn demensie. Hij vocht met monsterlijke teckels, gevaarlijke kangaroes en versloeg zelfs een horde homofoben die een doorgang hadden gevonden vanuit een hele andere dimensie.
Toen hij voor de ingang van de grot stond waar het magische kruid groeide, woedde er een vreselijke storm.
Nup werd geraakt in zijn hoorn, en zakte op de grond. De pijn in zijn buik brandde als de hel, en Nup stierf al snel aan zijn verwondingen.
Mimi bleef gevangen in de fontein en toen het dorp na 24 uur automatisch ontwaakte uit de magische staat waar Nup het in had gebracht, bleek de dochter van de bakker zwanger van Nup.
Ma 63 maanden kreeg ze een zoon, en op zijn 548e had hij zijn eerste buikpijn.
De zigeunerinhekseenhoorn had gewonnen.

Een tragisch einde voor onze eenhoornvrienden...
On the spot verzonnen voor Esther. Ik hoop dat jij er ook om kunt lachen xP
En mijn excuses voor de sex en toebehoren, ik was in een bui..

vrijdag 25 april 2014

Random

Hier een verzameling random plaatjes, gewoon omdat het kan :)

<3

Blaaahgdusiyxfghlagr

Just.. don´t ask ok?

Truer words have never been said

Because diversity! :D

donderdag 24 april 2014

The tale of black Shuck

The people of England have many legends to tell.  Some are about the Fair Folk, beautiful, untrustworthy, but occasionally generous.  Some are about the noble knights of old, the fearsome monsters they defeated, and the good people they defended.  And some, told only on the deepest, darkest nights, speak of Black Shuck.

Black Shuck is a dog, but he is a dog like no other.  Black is his pelt, red are his eyes, and he stands as tall as a cow, though no cow ever had such razor claws and wicked fangs.  He appears in the dark of the night, seeking the wicked at heart to hunt them down. Some say he was the hound of Odin, king of the old gods.  Others call him spawn of Satan, the Devil himself.  All agree, though, that he is a beast to be treated with fear and respect.  Should you come to face his stare, find the courage to meet it.  Never attack him.  Never turn your back and flee.  Then, perhaps, will you live to see another sunrise.  Perhaps.

One autumn night when the moon was full, three men on horseback came riding down the great northern road.  It was an ungodly hour, and indeed, these were ungodly men.  Highwaymen, well armed and on the run from the law, carrying a bag full of clinking loot with them.  Their leader was a man named Billy Jones.  He was a giant of a fellow, brazen, arrogant and cruel, and he prided himself on being an expert shot.  He and his accomplices, wily Tom and viscious Jack, were some of the most wanted men in the county.

At Jones' command, they reined in their horses by the side of the road, where a hunting trail led into the woods.  Here, they would take a short rest, before disappearing into the forest.  Further on in the woods, they knew, was an old, abandoned hunter's hut, where they could hide from their pursuers.

The three dismounted, preparing to set up their little camp.  While Tom and Jack set to building a little fire, Billy Jones remained to one side, gazing in satisfaction at the fat bag of money he carried with him.  Jokes went back and forth, as did speculations as to what their loot would buy them.  They did not notice how nervous the horses seemed, how they sniffed at the air and stamped their hooves.

Then, as one, all three fell still.  A peculiar shiver ran up their spines, raising prickling gooseflesh on their arms.  They knew that feeling.  It was the feeling of being watched.  They unslung their rifles, turning to face the one who dared spy on them.

What they saw turned their blood to ice.

The creature's pelt was black, black as the Devil's heart.  It's eyes were a solid, blood-red, and they burned with the unholy glow of hellfire.  The very tips of knifelike, gleaming fangs peeked out from its muzzle.  It was a dog, it had to be, but no dog or wolf was ever so huge and strong.

“Black Shuck,” Jack whimpered in fear.

The hound did not react to hearing his name.  It did not react at all.  It simply stood there, fixing them with that burning gaze.  Waiting.  Then, after what seemed like the longest time, it bared its fangs and growled a horrid, rumbling growl.

The rifle fell clattering from Jack's numb hands.  Tom dropped to his knees, praying aloud to all the saints that he be spared.  But Billy Jones was made of sterner stuff, and he leveled his gun at the beast.

BANG!

Black Shuck did not drop.  Black Shuck did not flinch.  No hole appeared in his fur, nothing so much as a scratch.  It was as if he had not been hit at all.

Billy Jones was a fierce and cruel man, but like many wrong-doers, he was a coward at heart.  And seeing his shot have no effect, seeing those horrid red eyes staring into his soul, proved to much for him.  With one motion, he turned tail, scrambled into his saddle, and sent his whinnying horse charging down the trail, leaving his horrified comrades behind.

A blood-curdling howl sounded out behind him.  Jones  glanced behind him, and immediately wished he hadn't.  Two burning red eyes were coming in swift pursuit.  They were gaining on him.  He spurred his terrified horse onwards, then chanced to look again.

This time, he did not even have time for regrets.  Jones smashed hard into a low-hanging branch, falling from the saddle to tumble painfully onto the muddy ground.  The power of fear brought him back on his feet, and he was running, running as fast as his legs could carry him.

The path was rough, uneven.  Billy Jones scrambled and slipped, tripping over tree roots and skidding over stones. The money, his hard-won loot, clinked and jingled with every step.   And growing ever closer behind him was the dreadful panting of Odin's hound.

Billy Jones was greedy, but to him, his life and soul were worth more than any bag of coin.  He tossed the loot behind him, and doubled his speed.

Gasping and shivering, he arrived at the abandoned hut.  He leaped inside, slammed shut the door, barred it.  Then, clutching his rifle like a life-line, he peeked out the window.

In the light of the full moon, the forest was clearly visible.  It was also quite empty.  Black Shuck was not there.  He had lost him.

Exhausted, Billy Jones collapsed onto a wooden stool.  He had escaped!  He was safe!

And then, in the absence of his fear, his arrogance returned.

“Is that all you've got?” he called into the night, grinning madly.  “Ha!  I spit on your legends, and I spit on you, lap-dog!”  He pounded his chest with a fist.  “Let it be known that I am Billy Jones, the man who outran Odin's hound!”

It was then that he felt a hot, panting breath, tickling the hairs of his neck.

Far away by the roadside, Tom and Jack heard their comrade's scream, and they did not know which was worse: the sheer terror in his voice, or the fact that it was suddenly, brutally cut short.

When morning came, the men of the law found the two robbers, still camped by the side of the road.  Shaken as they were, they allowed themselves to be taken in without a struggle.  When they told their captors of what had happened that night, though, their leader dismissed it.

“Far likelier,” the lawman said, “he's a-hiding someplace safe and sound, with that sack of coins beside him.”

But the robbers swore by heaven and earth that their tale was true.  And so, it came to be that captors and captives set out together down the hunting trail, seeking Billy Jones.

In a small clearing, they found Billy's horse, wide-eyed and skittish.  A short time after that, they found the bag of money, lying beneath an old oak.  The lawmen opened it, and saw that not a single coin was missing.

At last, they came upon the abandoned hunter's hut, and there the trail ended.  One set of boot-prints led into the hut, and none led out.  Inside, next to a fallen chair, lay Billy Jones' gun, scratched and twisted, as if some vast beast had chewed on it and spat it out again.  But of the man himself, they could find neither hide nor hair.

And though the ground was wet and muddy, there was not a single paw-print to be seen.


By Marijn

woensdag 23 april 2014

Inspirationalism

Inspirational quotes on photos. 
Not sure whether to be proud or feel like an annoying 14 y/o :)
But I like them





dinsdag 22 april 2014

Latijn(s)

In de brugklas had ik een crush op iemand van school. Als je er bij was in die tijd weet je wel over wie ik het heb (niet Edwin!) 
In de brugklas begonnen we ook met het leren van de schone taal die Latijn heet. In het begin vonden we dat allemaal spannend, en een uitdaging. Dat enthusiasme sloeg in het grootste deel van de klas al snel om in frustratie en afkeer. Niet in Emmy, tho.
Die ging op een middag zitten, en terwijl wij worstelden met het naar het nederlands vertalen van simpele zinnetjes, schreef zij een geweldig verhaal over mij en mijn crush, en een olifant, in het Latijn. Ik was licht geïntimideerd, maar dat mocht de pret van het terugvertalen niet drukken. En tot op de dag van vandaag hangt die tekst, op intussen achterhaald A5 revius papier, met vervaalde blauwe lijntjes, op mijn verwarming. 

maandag 21 april 2014

Pretty Things





 


"Kunst en grote reizen hebben veel gemeen.  Je moet een hoop doen om het af te krijgen.  Het kan vreselijk vermoeind worden.  Maar het resultaat - en de weg ernaartoe - kan fantastisch zijn.  Een schitterende pelgrimstocht toegewenst, Emmy." ~ Marijn

 (Marijn coloured in these line drawings)

woensdag 16 april 2014

Lieve Emmy

Lieve Emmy

Het liefst zou ik je natuurlijk een doos vol boeken/oppeppende teksten etc mee hebben gegeven, maar je loopt waarschijnlijk al met genoeg kilo´s rond dus dat doe ik je niet aan. Ik hoop dat je een beetje wifi hebt onderweg zodat je af en toe een van deze dingens kunt bekijken. Of ik knal er een heleboel in dropbox die je dan allemaal moet downloaden en niet bekijken tot je een dieptepunt hebt en dan moet je de rest van de tijd heel gedisciplineerd zijn en daar ben jij volgens mij beter in dan ik :p Dus dat.

Knuffels en zet ´m op!

Lise

PS. Alles waar een naam onder staat is geprodudeerd door de eigenaar van die naam. De rest is van ondergetekende (om het lekker duidelijk te maken :))